Djoe, epistel van een antiheld.
Djoe sloeg zijn deur wild open teneinde zijn voertuig, dat hij net schuin en een halve meter van de boordsteen had geparkeerd, te verlaten. De bus die met een aanzienlijke snelheid kwam aanrijden kon de lange deur van zijn driedeurs vehikel niet ontwijken, de chauffeur nam niet eens het risico en ramde bijgevolg zijn deur eraf. In dit duel bleek zijn deur duidelijk de mindere en op het tafereel afgaande erkende de deur ook in de bus haar meerdere door direct af te breken en zich over te laten aan de wetten der natuurkrachten. Mocht dit een bijdrage zijn in het kampioenschap autodeur-werpen dan was dit wellicht een niet beschamende poging, gezien zijn deur in de voortuin van de mensen lag die aan de overkant woonden. De deur had in haar vlucht een aantal lelijke tuinkabouters onthoofd en had ook de bloembollen van een aantal nog uit te komen spuuglelijke tulpen uit de grond gerukt. De kleur van deze tulpen kon de forensische dienst, die na het ongeval ter plaatse afstapte, niet direct uitmaken,
Dat er in die straat bussen reden had Djoe nog nooit gemerkt, doch toen hij terug een beetje bij positieven kwam legde hij toch verrassend snel het verband tussen de bushokjes die hij net passeerde en de mogelijke aanwezigheid van bussen in die straat.
Djoe was volgens de meeste middens wat men noemt een schrale figuur. Mochten er met schraalheid medailles te verdienen zijn dan had Djoe een extra kamer nodig in zijn woonst om ze allen te plaatsen. Om een voorbeeld te geven: in zijn jeugd toen Djoe al even hoog scoorde op de schraalheidsmeter maar dit nog kon vermommen onder jeugdige naïviteit deed ie graag mee aan quizzen. In plaats van buiten te spelen zoals de meeste kinderen zat Djoe steevast te snuffelen in allerlei obscure pseudo-wetenschappelijke magazines om zijn kennis te verhogen. Hij kwam zo weinig buiten dat hij zo bleek zag dat wanneer er zonnestralen op hem neerschenen hij haast doorzichtig leek, zoals een kikkervisje. Ernstig probleem hierbij was zijn behoorlijk beperkte gave om zelfs de meest eenvoudige dingen te begrijpen. Ter vervanging koppelde ie dan maar zijn eigen interpretatie hieraan.
Een van de gevolgen van zijn in het dorp beduchte 'geleerdheid' was dat hij op een van de vragen van zo'n typische dorpsquiz (waar ligt Acapulco?) met volle overtuiging antwoordde: 'bij ons achter de hoek', referend naar het gelijknamige zonnebankcentrum... In een mix van volle en gemeende compassie en plaatsvervangende schaamte heeft de toenmalige winnaar zijn prijs, een tweedehands crocque-machien met nieuwe tefal anti-aanbak- platen en een busje Viakal, afgestaan aan Djoe. Toen hij thuiskwam werd hij door z'n vrouwtje Hadewich ingehaald als een echte held. Champagne hadden ze die avond niet in huis maar Hadewich had net die middag asperges gekookt en dat afkooksel vermengd met spuitwater gaf hen toch tenminste de indruk dat de kleur van hetgeen ze dronken in de buurt
In het leven van Djoe speelde de ene eigenaardigheid zich af na de andere. Aan sommige van die gebeurtenissen lag Djoe niet echt aan de basis maar als we eerlijk zijn, aan de overtuigende meerderheid van gebeurtenissen had Djoe wel zeker een voetje tussen de deur. Zo was er die zondag, het was verkiezing die dag en net als alle andere Belgen waren Djoe en zijn vrouwtje opgeroepen om hun stem te brengen. Djoe, die in huiselijke kring en aan de toog wel eens op zijn gekende manier zijn mening wou formuleren had het steevast over een regering die niemand kende. Hij plaatste ministers uit vorige regeringen in de huidige regering en verwisselde hun functies. Een keer was hij er zelfs in geslaagd om een reeds overleden politicus terug tot leven te wekken in pure Frankensteinstijl en die plots te bombarderen tot eerste minister. Daar sta je als politicus dan met heel je euthanasiedebat. Op de vraag of je iemand die je terug tot leven wekt een geboortepremie moet betalen heeft hij nooit geantwoord.
In elk geval, om terug te keren naar de verkiezingen van die zondag: Djoe kwam toen naar het stemhokje met een dikke, zeg maar gerust een hele dikke kwast en een pot rode verf. Glanzende verf zelfs, volgens sommige insiders latex verf. Toen men hem vroeg wat ie met dat werkgerei van zin was antwoordde ie dat hij zich van de vorige verkiezing nog herinnerde dat de uitslag op het eerste zicht onduidelijk was en dat hij daar iets wou aan doen. Zijn stem zou alvast heel duidelijk aangebracht worden op het stemformulier. Erg vervelend, in zekere zin toch, want zelfs in zijn dorp werd er dat jaar elektronisch gestemd…
In het voor- en najaar voelt Djoe zich steevast wat zwakjes, en zijn lichaam met hem. Volgens de volksmond is de remedie bij uitstek een vitaminekuur. Alles dat van ver of dichtbij met vitaminen en dus met fruit te maken wordt door Djoe in niet mis te verstane hoeveelheden naar binnengewerkt. Nu, vermits ie thuis (en elders trouwens ook niet) nooit echt een toonbeeld is van rechtlijnig en gestructureerd redeneren kan je je wel voorstellen dat hier een goed bemeste bodem ligt voor een aantal hilarische momenten.
In het najaar begint deze routine met de aankoop van een berg appelsienen, welke dan met de perser bewerkt worden tot er ergens een oranje vloeistof begint te lekken, in eerste instantie naast zijn drinkglas maar na correctie meestal in het glas. Na dit gevecht met de fruitperser, dat toch wel aanzienlijk lang kan duren kleurt Djoe meestal zo oranje als een indiaan. Zelfs een volledig uitgedoste Hollandse Oranje-boven supporter is er niks tegen. Tweede fase in dit seizoensgebonden ritueel is vervolgens zijn vrouwtje Hadewich die zich kwaad maakt en Djoe met haar deegrol achterna zit tot ie zich de douche zet.
Een tijdje terug dacht Djoe het gevonden te hebben. Hij zag op TV reclame voor een merk van fruitsap en zag die mensen rond vliegen door het huis. De uitdrukking 'van de grond komen' had hem altijd al gefascineerd want op café had hij na enkele sessies uiteindelijk begrepen dat deze uitdrukking een dubbele betekenis had. Sindsdien is zijn fascinatie voor alles wat vliegt quasi oneindig. Djoe, die dacht dat enkel Red Bull iemand vleugels gaf, toog naar de winkel om er een monstervoorraad fruitsap van dat merk in te slaan met het oog natuurlijk om eens goed van de grond te komen. Dat is trouwens ook clean en snel, het bespaarde hem die extra missie in de douche, na zijn pers-avonturen. Eens goed van de grond komen, Djoe droomde ervan sinds die ene nacht waarop ze hun nageslacht hebben geconcipieerd.
Hij beweerde steevast dat Appelsientje een bekende hard-drug was bij oudere mensen, en hemzelf. Samen met Redbull zou het hun enige kans zijn om nog eens van de grond te komen....
Djoe in de duivenmelkerspub, altijd een ervaring. Spijtig dat Djoe op zeer onregelmatige tijdstippen daar act de presence geeft want een bekend Vlaams productiehuis heeft er al meermaals aan gedacht om er een docusoap te komen draaien. Iets in de trant van ‘’Het leven zoals het is: de duivenmelkerspub’. Of het echt een docusoap zou zijn, of meer een freakshow is vooralsnog onduidelijk. Het decor van je gemiddelde duivenmelkerspub kan je je wel indenken, een aantal afgedankte stoelen uit het parochiehuis die daar aan een tweede jeugd beginnen. Vergeelde witte muren die zelfs in de tijd van ambiorix nog amper wit waren. Verkleurde spiegels met een ferme laag tabak en nicotine er op, genoeg om een gemiddelde tabaksfabriek een maandvoorraad tabak van ingrediënten te voorzien. En de obligatoire witte, al duizendmaal afgewassen stukken tafelkleed, zo al even vergeeld als die muren waar je echt niet met dat nieuwe witte maffiakostuum tegen wilt vegen. Het soort geel die het spuuglelijke decor dat laatste stukje extra finesse geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten