En dan wil je eens iemand helpen..

En dan wil je eens iemand helpen...

Waarschuwing: de inhoud van deze blog kan erg confronterend zijn en harde beelden oproepen. Het is niet om te shockeren maar ik moet het van me af kunnen schrijven.

Antwerpen Centraal, de nacht van woensdag 16 maart 2011 op donderdag, kwart voor middernacht ofzo. Ik loop graag door de stad wanneer ik wil uitwaaien of zo, of m'n gedachten op'n rijtje zetten. Of net om een gedachte die'k maar niet weg krijg uit te wissen, je weet wel, zoiets dat in je gedachten blijft zitten en wat in de weg zit om te kunnen focussen op andere dingen... Ieder zo z'n manier zeker? In elk geval is het Centraal Station een van de plaatsen in't stad waar ik graag eens doorwandel, ook 's avonds laat als enkel nog de allerlaatste treinen binnenrijden en vertrekken en er eigenlijk geen volk meer te bespeuren valt. Op weg naar de Kievit-uitgang, kom ik een oud Joods koppeltje tegen, ergens in de 70 al schat ik ze. Hij, traditioneel Chassidisch gekleed, zij een beetje krom van de ouderdom en een wandelstok, duidelijk moeilijk te been. Ze zijn wat schuw maar ik probeer ze toch vriendelijk toe te knikken en ze knikken instemmend terug. Meestal loop ik zo tot aan het kievitplein en via de Ommeganckstraat loop ik dan blokje rond. Er is eigenlijk geen fuck te zien, je komt er geen ziel tegen, het is eigenlijk zelfs best een lelijke straat. Ook vanavond loop ik door tot aan de achteruitgang, voor een eerste keer langs het Lindner Hotel naar de Ommeganckstraat, parcours zoals hierboven beschreven...

Lang duurt dat blokje rond niet. Een tiental minuten maximum.

Zo arriveer ik terug op het Astridplein, net te laat voor de laatste bus richting thuis maar veel te vroeg voor de laatste tram... In Japan speelt zich de tragedie rond de aardbeving af en ik ga dan ook terug het station binnen om op de schermen even een flard nieuws mee te pikken, het doodt de tijd en beantwoord m'n vraag naar info. Er is blijkbaar niet echt veel gebeurd sinds ik thuis vertrokken ben dus toch maar richting metro, richting laatste tram. In de Pelikaanstraat zie ik wat blauwe flikkerlichten, juist voorbij de bocht, net aan het oog onttrokken. Er was nog wel wat tijd dus ik ga's kijken... niet echt uit ramptoerisme, echt niet, gewoon's kijken... Dat Joods koppeltje liep daar ook nog, ik wenk ze terug een goeienacht en ze wenken terug, net als daarstraks.

Buiten staat een agent van de spoorwegpolitie, ik hoor'm iets in zijn walkietalkie zeggen van een aneurysma en denk gemeend: da's erg maar daar ga ik echt niet staan op kijken. Op het moment dat ik terugdraai richting die fucking laatste tram komt een fietser aangereden die de agent aanspeekt: 'je kan best nog nen ambulance bestellen want op het kievitplein ligt iemand, ik denk zat of zo'. Ik ben van mening dat je mensen altijd moet helpen wanneer mogelijk dus in versnelde pas begeef ik me naar het Kievitplein om te zien of ik iets kan doen, het was wellicht niet veel, zeker niet met een ambulance die werd opgeroepen maar je leest in de krant af en toe wel's iets van iemand die stikte in zijn of haar braaksel. Het kan nooit kwaad om's te gaan polsen. Ik loop door het station, versnelde pas. Automatische deuren, dat gaat goed vooruit... snel ben ik aan de achteruitgang. Ik stap het plein op, niks te zien. Of toch, verderop het plein, ver voor het Lindner hotel, een kleine gestalte. Roerloos. Ik loop snel dichter en enkele seconden later sta ik boven die gestalte die languit op de grond lag. Het was een vrouw zag ik, ik kijk haar aan en haar gezicht staart me aan. Haar hoofd is verdomme kapot, helemaal ingedeukt. Waar het linkeroog zat is nu een gapend gat van bebloed vlees te zien. Haar voorhoofd is in het midden ingedeukt, vrij diep... Een pop denk ik een fractie van een seconde, iemand heeft hier een pop op de grond gegooid. Zo'n porseleinen pop waarvan het gezicht nu gebroken is. Ik lach. Een fractie van een seconde. Maar het was niet om te lachen, ik kijk een tweede keer, we zijn slechts een fractie verder. Verdomme, dit is geen pop, this is real. Hoe kan dat nu, hoe kan je hier nu zo liggen? Fuck, dat oog. Dat oog is eruit maar dat bebloed gat gaapt mij aan. Ik kijk rond en een meter verder ligt een hoopje hersenen, zoals je op TV ziet, maar toch niet in het echt... Zijn dat echt hersenen? Ja, fuck man, dit is serieus. En die geur, de geur van kak in de broek, onwaarschijnlijk. (Ik heb die geur nu nog in m'n neus zitten, we zijn een paar uur verder. Dat belooft...) Hoe kan dat nu? Hoe kan iemand hier nu zo liggen midden op dat plein, met het hoofd helemaal kapot, voor de rest was er niets te zien, geen plas bloed, juist dat hoopje hersenen een meter verder. Ik kijk omhoog, het hotel heeft 9 of zo verdiepingen. In twee kamers brandt nog licht. De rest is donker, slapende hotelmensen... Oh my God, dit is iemand die gesprongen is. Ik sta hier bij iemand die het leven beu was. Maar zo ver van de gevel, zeker 12 meter, hoe kan iemand zo ver van de gevel liggen? Vooruit gesprongen?? Dat kan niet, ik geloof het niet. Ik kijk naar het lichaam en dat blijft me raar aanstaren, met dat ene ontbrekende oog. Ik moet afstand nemen, ik loop achteruit, vraag aan de mensen die er stonden en er ook niets van begrepen of iemand al politie gebeld had. Ja, de politie was gebeld. Ik loop verder achteruit, niet weg maar achteruit, op zoek naar adem... ik kijk omhoog naar het hotel. Op het zevende een balkon, er stond de rug van een stoel zichtbaar voor de balkonreling maar het licht in de kamer was wel uit. Iemand ziet tegelijk met mij die stoel staan, 'daar een stoel, op het zevende, derde raam links'... Ik reconstrueer: iemand nam de beslissing om te springen, plaatste een stoel op het balkon om makkelijker te kunnen springen maar was wel zo vriendelijk om het licht in de kamer uit te doen? Ik kijk terug naar het lichaam en zie een beetje verder een witte handdoek liggen, een handdoek van het hotel wellicht. Die lag er gewoon, stil, net zoals dat lichaam. Onbeweeglijk. Waarom een handdoek? Als blinddoek?? Ik begrijp het niet, het is raar. Politie komt ter plaatse. Veel. Een combi, een wagen, tweede combi... de agenten stappen uit maar zien het lichaam niet liggen. Ik wenk en wijs naar de vrouw op de grond. Ze komen dichter, die agenten. Een vrouwelijke agente loopt tot aan het lichaam en loopt vervolgens heel snel weg van het plein, achter de combi. Ze komt lijkbleek terug te voorschijn. Een ambulance rijdt het plein op. En dan gaat het snel. De politie sluit het plein af met lint. Ik meld aan een van de agenten dat van die stoel. Hij ziet'm niet direct staan. Kom mee achteruit, je staat te dicht bij het hotel. We lopen samen achteruit, de agent ziet de stoel nu ook, zijn collega's kwamen mee achteruit en zien de stoel ook staan. Een agent loopt het hotel binnen, wellicht op zoek naar de naam van de jonge vrouw. Het plein is nu afgespannnen met politielint en er ligt een wit deken over het lichaam. Toch krijg ik die blik van dat ontbrekende oog dat me aanstaart niet weg. Die laatste tram, ik moet die hebben, ander geraak ik niet thuis, ik moet ook adem hebben, ik wil die geur uit m'n neus, ik loop door. Ik hoop dat de jonge vrouw in vrede rust nu, ze kon het leven wellicht niet meer aan en ik hoop van ganser harte dat ze nu de rust heeft die ze zocht. Ik kom thuis met die geur en dat beeld van die menselijke pop daar op de grond, ik moet m'n gedachten verzetten, ik moet dit van me afschrijven en zet een aflevering van 'Cheers' op die ik opgenomen had. De begintune heeft een toepasselijke tekst, ik draag ze graag op aan die jonge vrouw:

'Making your way in the world today takes everything you've got.

Taking a break from all your worries, sure would help a lot.

Wouldn't you like to get away?

Sometimes you want to go

Where everybody knows your name,

and they're always glad you came.

You wanna be where you can see,

our troubles are all the same

You wanna be where everybody knows

Your name.

You wanna go where people know,

people are all the same,

You wanna go where everybody knows

your name. '

Rest In Peace, onbekende jonge vrouw.

For every setting sun I feel so humble

Dit weekend sprak een vriendin me aan. Ze had mijn foto's op facebook gezien die ik genomen had op het concert van K's Choice in de Lotto Arena, op 23 april. Het zag er precies goed uit, zei ze me nog. Ik zei dat het helemaal niet goed was maar heel erg goed en dat ze absoluut iets gemist had, ik herinnerde me dat er laswerken te zien waren op het podium van de Lotto Arena, dat de vonken eraf vlogen, big time. Zelfs de nieuwe nummers werden reeds heel luid meegezongen door het publiek.

Wat vond je van de nieuwe cd, vroeg ik haar. Euh, die heb ik eigenlijk nog niet gehoord zei ze. Verkeerd antwoord natuurlijk, ik gaf haar mee dat dit serieus bezwarende feiten waren en dat ze dat best niet te luid of te dikwijls herhaalde. Maar alle gekheid op een stokje, je zou de nieuwe cd en het optreden kunnen samenvatten in één nummer op de nieuwe cd. En dat is tevens de volgende single 'Echo Mountain'. Het begint met een aanstekelijke riff van Gert, het typische stemgeluid van Sarah en na amper 14s hoor je de gitaar van Thomas die nauwelijks onder controle te houden is, je hoort de gitaar eerst kreunen op de achtergrond, lekker vettig en lekker feedbackend wat verder, steeds zoekend naar een deel van je aandacht en in die muzikale elektrische storm lukt het nog ook.

Een paar dagen ervoor nog had ik de vorige cd's nog's allemaal afgespeeld en ik moet zeggen dat ook Koen zijn drumstel behoorlijk intenser en subtieler martelt dan ooit tevoren. Ik denk dat de cymbalen na het concert eerst een tijdje moeten afkoelen voor ze kunnen worden opgeborgen in de flightcase.

De dag voor het optreden mocht ik op het podium wat in de weg komen lopen van de band om wat close-up foto's van hen te nemen en op een gegeven moment vroeg Gert aan Koen een beat voor 'ongeveer 5s', ik stond toen net voor het drumstel... Het gevoel van zo'n basdrum in je rug is zalig. En dat waren maar vijf seconden... Ik vraag me af wat zo'n heel concert dan wel met je doet. Ik had op dat ogenblik terug goesting, zoals we in Antwerpen zeggen, om mijn gitaar van nieuwe snaren te voorzien en die onafgewerkte songs van mezelf van jaren terug terug op te pikken en er iets van te maken, misschien wel eindelijk eens een eigen groepje starten. Als

muziek dat met je doet dan moet ze wel goed zijn. Dat is de ultieme lakmoesproef voor een cd, denk ik. Tenzij je van Ambient muziek houdt, walvisscheten op bokaal, maar dan ben je met deze CD absoluut niet gediend. Als muziek je goesting doet krijgen om zelf muziek te gaan maken dan heb je een speciale cd beluisterd of een speciaal optreden meegemaakt en dan is de band die de cd maakte dus bijgevolg goed bezig.

K's Choice is altijd goed bezig geweest maar ze zijn nu in een versnelling hoger dan ooit tevoren terug van weggeweest. Ik zei die vriendin nog dat ik ergens gelezen had dat K's Choice langs de grote poort terug was gekomen. Naar mijn mening hebben ze elke poort die ze tegen kwamen gewoon uitgebroken. En dat is heel positief bedoeld.

Ik heb haar tenslotte naar de Fnac gesommeerd om de CD te kopen en haar meegedeeld dat we ze nog wel op een festival mogen terug verwachten deze zomer en dat ze maar beter vrij neemt op die data want dat het idee deze shows te moeten gemist hebben ondraaglijk zal blijken eens de DVD ervan uitkomt. Als de mensen van K's Choice dit lezen dan wil ik deze laatste zin herhalen: 'als de DVD ervan uitkomt', een kleine hint. Deze show moet op DVD!!!!! Ze is fantastisch. For every setting sun I feel so humble, For every good concert I feel so humble en for every piece of good music that rocks, I feel so humble.

Gert, Sarah, Koen, Eric, Thomas, Reinout: keep on the good job!!

Let me in the sound, in the sound!

Let me in the sound, in the sound!

Vandaag Ronde Van Vlaanderen! Wielerfeest, ik volg het vertrek Live op Sporza, in afwachting van de F1 van Maleisië. Zie ik daar plots de ambassadeur van Amerika in Belgie staan: Howard Gutman. Deze man duikt regelmatig op in de media, op een positieve manier.

Natuurlijk is hij door en door mediagetraind en zelfs een doorwinterde journaliste als Phara zal hem geen uitspraak ontfutselen die hij niet wou brengen. Het is een speciale man, die mr Gutman. Hij is een Obama-believer, een democraat in hart en nieren en als hij over Obama begint is er geen houden aan, dan produceert hij een stortvloed aan woorden, een bijna woordelijke liefdesverklaring aan de age of Obama! Steevast mooi om naar te kijken en te luisteren!

Regelmatig duikt die Howard Gutman dus op in socio-culturele activiteiten allerhande, vandaag is de Ronde der Rondes aan de beurt, die van Vlaanderen (we mogen daar gerust trots op zijn, het is waarschijnlijk de mooiste koers ter wereld)....

Het lijkt een charmeoffensief van 'den Amerikaan' om alvast hier in Belgie het imago (na de wat bekoelde relatie sinds de weigering van Belgie om deel te nemen aan de oorlog in Irak) wat bij te stellen. Geef toe dat de verkiezing van Obama op z'n minst een golf van verlichting bracht over de wereld. Ik vergelijk het graag met dat nr van the Beatles, Here Comes The Sun in de versie van Nina Simone (de versie met de lange piano solo halverwege). Het leek wel of de wereld wakker werd uit een nare droom, die verkiezingsdag? Was het de figuur van Obama zelf? Of was het het o zo grote verschil met de vorige president, die wellicht een all-time-low betekende

in de Amerikaanse geschiedenis?

Nu eigenlijk - als ik eerlijk mag zijn - laat mij heel die ronde van Vlaanderen mij koud, misschien wat onterecht maar ik knap echt af op die commentator Michel Wuyts. De mens heeft zichzelf niet gemaakt en ik wil me op deze Paasdag mild opstellen dus ik neem hem niets kwalijk...

Maar Howard Gutman, een merkwaardig man dus, aanwezig waar je hem niet direct verwacht. Is dit uitgekiende communicatiestrategie, wellicht wel maar wat zou het. Het komt behoorlijk naturel over en ik ben niet naïef dus kan de echte betekenis ervan correct plaatsen. Bovendien doet de mens ook moeite om daadwerkelijk Nederlands te leren. Zo ie zo een mooi gebaar. Als een mens zich mag vastgrijpen aan een sprankeltje hoop dan is het dat na regen zonneschijn komt, of vrij vertaald naar het Engels: Here Comes The Sun. Misschien, heel misschien is dat op een dag als Pasen nog meer symbolisch dan anders. De heropstanding na een afwezigheid. De Bijbelse betekenis is genoegzaam bekend.

Vrolijk Pasen iedereen - met ieder zijn eigen invulling over wat dit voor hem of haar betekent -, en wat mij betreft, ik wil wel deelnemen in deze nieuwe wereld, daarom: Let me in the Sound, in the sound.

Tweede open brief aan Kris Peeters

Open Brief aan Kris Peeters (2).

Allereerst:

Ik heb niet de gewoonte om een punctuele briefwisseling te onderhouden met pennevriendjes- en vriendinnetjes en ik ben ook niet van plan een nieuwe gewoonte in mijn dagelijks bestaan te introduceren maar de actualiteit dwingt mij echter om binnen dezelfde week tijd een tweede keer tijd te reserveren om een open brief aan u te richten. Bij deze dus een tweede open brief.

Een gebottelde scheet

Kris, de val van uw paard heeft u overduidelijk geen goed gedaan. U ziet er wat bleekjes uit, dezer dagen. Tot groot genoegen nam ik overigens via de media kennis van het feit dat alvast het paard in kwestie er niets aan overhield, voor sommigen lopen ongevallen goed af. Wat ik mij echter afvraag is of u er de laatste tijd wat pips uitziet door die val of speelt het angstzweet dat uw slechte beslissingen dreigen doorprikt te worden u parten?

Als ik even naar de actualiteit mag terugkoppelen, op de grens van Zwitserland met Frankrijk, een goede honderd meter onder de berg - onder de grond - heeft men een tunnel gebouwd. Een tunnel met een omtrek van 27 km. Dat is in de grootte orde van de ring rond Antwerpen. Ik wik mijn woorden en spreek van grootte orde. Deze tunnel kostte een dikke 6 miljard euro maar zit bovendien nog eens volgestouwd met high-tech apparatuur. Op het eerste zicht is die LHC (Large Hadron Collider) letterlijk en figuurlijk een ver van ons bed show. Maar niets is minder waar, deze LHC gaat onderzoek doen dat resultaat oplevert voor de hele fysica. Men zoekt met name naar het bestaan van het boson van Higgs. Eens de resultaten verwerkt zijn zal dit een enorme bijdrage leveren aan de wetenschap en onder meer de medische beeldvorming zou van de resultaten gebruik kunnen maken. Medische beeldvorming, dat weet u als ervaringsdeskundige, helpen onder andere mensen die van hun paard gevallen zijn. Misschien stelt dit u gerust naar de toekomst toe.

Maar terwijl dit mogelijk grappig kan overkomen is het tevens keiharde realiteit, om dingen te veranderen (echt te veranderen) is namelijk geld nodig, veel geld nodig.
En eens de resultaten van die LHC in de praktijk worden toegepast worden wereldwijd daarvan de vruchten geplukt, de aanvankelijke investeringskost zal in veelvoud terug verdiend worden. Las u dat woord 'investeringskost'? Het is namelijk ook van toepassing veel dichter bij huis, hier in het Vlaanderen waarvan u, ondanks het gegeven dat meer mensen niet op u gestemd hebben dan wel, minister president bent. De politieke realiteit is dat dat nu eenmaal ons democratisch stelsel is. Ondanks zijn vele nadelen zullen er ongetwijfeld ook wel voordelen aan verbonden zijn. Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb probeer ik ze wel eens op te lijsten. Indien geïnteresseerd laat ik u mijn bevindingen zelfs graag weten. Verwacht wel niet te veel: ik kondig aan dat ik dat ga doen, ik geef u geen datum wanneer ik met resultaat kom. Een werkwijze u niet onbekend neem ik aan.

In Antwerpen is er een probleem met de mobiliteit en dat probleem is door een aantal slechte beslissingen uit het verleden nu ook een politiek probleem geworden. Wellicht voer voor academici hoe die alles behalve natuurlijke sprong is kunnen gebeuren, maar we zitten er nu mee. Willens nillens. U zit ermee, uw regering zit ermee en 450000 Antwerpenaren zitten ermee. En eigenlijk ook de rest van Vlaanderen, zonder het te beseffen. Hoe komt dit? Ik beperk me tot de kern van de zaak, voor extra informatie kan u beroep doen op uw studiediensten. Omdat 6 internationale verkeersaders samen komen 2km van de stadskern van Antwerpen, op de ring!!

Een politiek samengesteld clubje heeft zich jaren mogen buigen over deze problematiek. Zijn ze goed, die mensen in dat clubje? Wie zal het zeggen? Examens hebben ze er niet voor moeten afleggen, de juiste partijkaart was voldoende. Deze mensen hebben dan ruim de tijd genomen om tot een oplossing te komen die geen oplossing is. Het leest als een grap op de achterkant van 'de druivelaar' en eigenlijk is het dat ook: een grap, zij het een heel tragische.
Gebruik makend van wat binnen democratische instrumenten mogelijk was hebben heel wat Antwerpenaren met ambitie hun stad gered, door op 18 oktober hun ongenoegen over het resultaat van al die jaren van geknoei te uiten. U bleek voor de schermen alvast geen al te slecht verliezer en kondigde aan met de stem van die Antwerpenaren rekening te houden. U zei er wel niet bij voor hoelang. En misschien had u dat beter wel gedaan, de houdbaarheidsdatum van die belofte was nauwelijks langer dan de revalidatieperiode van iemand die van zijn paard valt: een goeie 4 maanden. Want dan kondigde u aan voor 31 maart met een oplossing te komen. In heel die periode hebben uw diensten kennis genomen van diverse studies die aantoonden waarom die vooropgestelde oplossing eigenlijk geen oplossing was. U hebt ze allemaal in tactisch en academisch inzicht geklopt, of u er een academisch applaus voor krijgt betwijfel ik echter. Dan werd het bijna 1 april en je zou haast denken dat het om een vroege aprilvis ging, maar u kwam in een heuse hoera-hoera stemming naar buiten met een oplossing.

Ondanks de aanwezigheid van een historicus in uw ploeg hebt u de geschiedenis zichzelf weer laten herhalen, onder uw neus nog wel, door weer met een slechte oplossing voor hetzelfde probleem te komen. U haalde dus de tweede zittijd ook niet. Een mens zou voor minder beginnen wanhopen over de daadkracht van de ploeg die de belangrijkste regio van België moet besturen...

In die hoera stemming deelde u paaseitjes uit, rond dingen die al lang beslist waren deed u een strikje en u voegde ze toe aan uw mand paaseitjes. U trommelde de verzamelde pers op en halleluja (vergeef me, ik liet me even gaan, ik denk niet dat De Heer hiermee gemoeid was): er was een nieuwe oplossing voor Antwerpen. Maar ze had weer zoveel gemeen met die vorige, het traject dat was weggestemd bleef namelijk behouden. Alleen zou u uw diensten laten nakijken of het mogelijk was dit alles in een tunnel te stoppen. Maar u bouwde een failsafe in, een mogelijkheid (eigenlijk een hele trits aan mogelijkheden), om dit idee met tunnels te torpederen. En als klap op de vuurpijl zei u onomwonden dat het traject dat in oktober nog was weggestemd alsnog door de strot van de Antwerpenaar te duwen nadat uw ingebouwde torpedo's hun werk gedaan hadden. In tegenstelling tot uw eerder gemaakte belofte voor de camera's om hier rekening mee te houden.
In heel de hoera hoera sfeer van de persconferentie vergat u enkele dingen te vermelden:
- Het St Annabos blijft gekapt
- Het Oosterweelknooppunt waarvan het nut maar niet kan worden aangetoond blijft behouden, waardoor ook de strook natuur aan de vroegere zeevaartschool verdwijnt.

- De Groene Singel blijft, dat betekent dat de ring dus toch verbreed wordt en impliciet toont dit aan het Bam Trace ondergronds op de verkeerde plaats ligt?
- Het verkeer wordt bestendigt in de achtertuinen van de stad Antwerpen ipv het te spreiden over meerdere verkeerscorridors

- Er zijn er nog een aantal maar ik beperk me tot deze omdat enkel deze al voldoende aantonen hoe slecht het nieuw plan is en vooral omdat ik het betreur dat ik ze weer maar eens moet oplijsten.

U hebt ook een ferm mistmachien gebruikt om te verdoezelen hoe u appels met citroenen gaat vergelijken want dat is het. Ik heb u ook, nochtans hebt u een verleden binnen de ondernemerswereld, nergens horen spreken van een 'investeringskost'. Nergens heb ik u horen spreken over 'investeren' in de toekomst van de Antwerpenaar. Want die komt er eigenlijk toch maar bekaaid af, al zal u dat wel anders zien. De Antwerpenaar mag uw logistieke draaipoort van Vlaanderen nog steeds in zijn hof verwachten, samen met die vrachtwagens uit alle uithoeken van Europa. Nochtans werd recent door een groep ondernemers aangetoond dat het perfect kan op een manier die de Antwerpenaar ontziet en toch vlot verkeer garandeert.
Wat is daar toch zo moeilijk aan, die dingen verenigen? Of schrikt de eenvoud van die oplossing u af op de een of andere manier?

Kris, ik had begin deze week nog gehoopt u te kunnen feliciteren met het aanreiken van een goeie oplossing maar ik ga u, wegens gebrek aan een goeie oplossing, feliciteren met iets anders: Proficiat Kris, u hebt een scheet gebotteld. Als ooit iemand die bokaal open doet zal blijken hoe hard hij stinkt.

Ind. Ing. Tom Van Alphen

Djoe, epistel van een antiheld (uit de oude doos)

Deze is onafgewerkt, het is er eentje uit mijn persoonlijk archief.

Djoe, epistel van een antiheld.

Djoe sloeg zijn deur wild open teneinde zijn voertuig, dat hij net schuin en een halve meter van de boordsteen had geparkeerd, te verlaten. De bus die met een aanzienlijke snelheid kwam aanrijden kon de lange deur van zijn driedeurs vehikel niet ontwijken, de chauffeur nam niet eens het risico en ramde bijgevolg zijn deur eraf. In dit duel bleek zijn deur duidelijk de mindere en op het tafereel afgaande erkende de deur ook in de bus haar meerdere door direct af te breken en zich over te laten aan de wetten der natuurkrachten. Mocht dit een bijdrage zijn in het kampioenschap autodeur-werpen dan was dit wellicht een niet beschamende poging, gezien zijn deur in de voortuin van de mensen lag die aan de overkant woonden. De deur had in haar vlucht een aantal lelijke tuinkabouters onthoofd en had ook de bloembollen van een aantal nog uit te komen spuuglelijke tulpen uit de grond gerukt. De kleur van deze tulpen kon de forensische dienst, die na het ongeval ter plaatse afstapte, niet direct uitmaken,

Dat er in die straat bussen reden had Djoe nog nooit gemerkt, doch toen hij terug een beetje bij positieven kwam legde hij toch verrassend snel het verband tussen de bushokjes die hij net passeerde en de mogelijke aanwezigheid van bussen in die straat.

Djoe was volgens de meeste middens wat men noemt een schrale figuur. Mochten er met schraalheid medailles te verdienen zijn dan had Djoe een extra kamer nodig in zijn woonst om ze allen te plaatsen. Om een voorbeeld te geven: in zijn jeugd toen Djoe al even hoog scoorde op de schraalheidsmeter maar dit nog kon vermommen onder jeugdige naïviteit deed ie graag mee aan quizzen. In plaats van buiten te spelen zoals de meeste kinderen zat Djoe steevast te snuffelen in allerlei obscure pseudo-wetenschappelijke magazines om zijn kennis te verhogen. Hij kwam zo weinig buiten dat hij zo bleek zag dat wanneer er zonnestralen op hem neerschenen hij haast doorzichtig leek, zoals een kikkervisje. Ernstig probleem hierbij was zijn behoorlijk beperkte gave om zelfs de meest eenvoudige dingen te begrijpen. Ter vervanging koppelde ie dan maar zijn eigen interpretatie hieraan.

Een van de gevolgen van zijn in het dorp beduchte 'geleerdheid' was dat hij op een van de vragen van zo'n typische dorpsquiz (waar ligt Acapulco?) met volle overtuiging antwoordde: 'bij ons achter de hoek', referend naar het gelijknamige zonnebankcentrum... In een mix van volle en gemeende compassie en plaatsvervangende schaamte heeft de toenmalige winnaar zijn prijs, een tweedehands crocque-machien met nieuwe tefal anti-aanbak- platen en een busje Viakal, afgestaan aan Djoe. Toen hij thuiskwam werd hij door z'n vrouwtje Hadewich ingehaald als een echte held. Champagne hadden ze die avond niet in huis maar Hadewich had net die middag asperges gekookt en dat afkooksel vermengd met spuitwater gaf hen toch tenminste de indruk dat de kleur van hetgeen ze dronken in de buurt van Champagne kwam. In hun euforie speelde de vieze smaak van dit ranzige drankje hen geen parten. Mocht je hen in die toestand kunnen aanschouwen zou je denken dat ze nog echt dronken waren ook maar dat was pas schijn, hun beperkte verstandelijke capaciteiten maakte dat ze huilden als een varken op weg naar de slachtbank.

In het leven van Djoe speelde de ene eigenaardigheid zich af na de andere. Aan sommige van die gebeurtenissen lag Djoe niet echt aan de basis maar als we eerlijk zijn, aan de overtuigende meerderheid van gebeurtenissen had Djoe wel zeker een voetje tussen de deur. Zo was er die zondag, het was verkiezing die dag en net als alle andere Belgen waren Djoe en zijn vrouwtje opgeroepen om hun stem te brengen. Djoe, die in huiselijke kring en aan de toog wel eens op zijn gekende manier zijn mening wou formuleren had het steevast over een regering die niemand kende. Hij plaatste ministers uit vorige regeringen in de huidige regering en verwisselde hun functies. Een keer was hij er zelfs in geslaagd om een reeds overleden politicus terug tot leven te wekken in pure Frankensteinstijl en die plots te bombarderen tot eerste minister. Daar sta je als politicus dan met heel je euthanasiedebat. Op de vraag of je iemand die je terug tot leven wekt een geboortepremie moet betalen heeft hij nooit geantwoord.

In elk geval, om terug te keren naar de verkiezingen van die zondag: Djoe kwam toen naar het stemhokje met een dikke, zeg maar gerust een hele dikke kwast en een pot rode verf. Glanzende verf zelfs, volgens sommige insiders latex verf. Toen men hem vroeg wat ie met dat werkgerei van zin was antwoordde ie dat hij zich van de vorige verkiezing nog herinnerde dat de uitslag op het eerste zicht onduidelijk was en dat hij daar iets wou aan doen. Zijn stem zou alvast heel duidelijk aangebracht worden op het stemformulier. Erg vervelend, in zekere zin toch, want zelfs in zijn dorp werd er dat jaar elektronisch gestemd…

In het voor- en najaar voelt Djoe zich steevast wat zwakjes, en zijn lichaam met hem. Volgens de volksmond is de remedie bij uitstek een vitaminekuur. Alles dat van ver of dichtbij met vitaminen en dus met fruit te maken wordt door Djoe in niet mis te verstane hoeveelheden naar binnengewerkt. Nu, vermits ie thuis (en elders trouwens ook niet) nooit echt een toonbeeld is van rechtlijnig en gestructureerd redeneren kan je je wel voorstellen dat hier een goed bemeste bodem ligt voor een aantal hilarische momenten.

In het najaar begint deze routine met de aankoop van een berg appelsienen, welke dan met de perser bewerkt worden tot er ergens een oranje vloeistof begint te lekken, in eerste instantie naast zijn drinkglas maar na correctie meestal in het glas. Na dit gevecht met de fruitperser, dat toch wel aanzienlijk lang kan duren kleurt Djoe meestal zo oranje als een indiaan. Zelfs een volledig uitgedoste Hollandse Oranje-boven supporter is er niks tegen. Tweede fase in dit seizoensgebonden ritueel is vervolgens zijn vrouwtje Hadewich die zich kwaad maakt en Djoe met haar deegrol achterna zit tot ie zich de douche zet.

Een tijdje terug dacht Djoe het gevonden te hebben. Hij zag op TV reclame voor een merk van fruitsap en zag die mensen rond vliegen door het huis. De uitdrukking 'van de grond komen' had hem altijd al gefascineerd want op café had hij na enkele sessies uiteindelijk begrepen dat deze uitdrukking een dubbele betekenis had. Sindsdien is zijn fascinatie voor alles wat vliegt quasi oneindig. Djoe, die dacht dat enkel Red Bull iemand vleugels gaf, toog naar de winkel om er een monstervoorraad fruitsap van dat merk in te slaan met het oog natuurlijk om eens goed van de grond te komen. Dat is trouwens ook clean en snel, het bespaarde hem die extra missie in de douche, na zijn pers-avonturen. Eens goed van de grond komen, Djoe droomde ervan sinds die ene nacht waarop ze hun nageslacht hebben geconcipieerd.

Hij beweerde steevast dat Appelsientje een bekende hard-drug was bij oudere mensen, en hemzelf. Samen met Redbull zou het hun enige kans zijn om nog eens van de grond te komen....

Djoe in de duivenmelkerspub, altijd een ervaring. Spijtig dat Djoe op zeer onregelmatige tijdstippen daar act de presence geeft want een bekend Vlaams productiehuis heeft er al meermaals aan gedacht om er een docusoap te komen draaien. Iets in de trant van ‘’Het leven zoals het is: de duivenmelkerspub’. Of het echt een docusoap zou zijn, of meer een freakshow is vooralsnog onduidelijk. Het decor van je gemiddelde duivenmelkerspub kan je je wel indenken, een aantal afgedankte stoelen uit het parochiehuis die daar aan een tweede jeugd beginnen. Vergeelde witte muren die zelfs in de tijd van ambiorix nog amper wit waren. Verkleurde spiegels met een ferme laag tabak en nicotine er op, genoeg om een gemiddelde tabaksfabriek een maandvoorraad tabak van ingrediënten te voorzien. En de obligatoire witte, al duizendmaal afgewassen stukken tafelkleed, zo al even vergeeld als die muren waar je echt niet met dat nieuwe witte maffiakostuum tegen wilt vegen. Het soort geel die het spuuglelijke decor dat laatste stukje extra finesse geven.

Out of the box, into the mind. - Open Brief aan Kris Peeters

Open Brief aan Kris Peeters:

Out of the box, into the mind.

Sinds mensheugenis vallen er appels van de bomen. Overal ter wereld. Ergens in 1666 ziet de heer Isaac Newton een appel vallen en begint erover na te denken. Al die duizenden jaren dat de mensheid over enige intelligentie beschikte had tot dan toe nog niemand over deze op het eerste zicht triviale gebeurtenis stil gestaan. Newton wel. Hij dacht erover na en kwam tot een van de belangrijkste bevindingen binnen de wetenschap, zijnde het bestaan van de zwaartekracht. Nu, als hij er niet over nagedacht had, had iemand anders het vast wel gedaan op een ander tijdstip en tot de wet F = m*g was die andere persoon wellicht ook gekomen. Maar Newton was dus de eerste en daarom spreken we nu nog steeds van de wet van Newton.
Vele jaren later was er Albert Einstein, een merkwaardig man verantwoordelijk voor een hele waslijst aan verdiensten. Voor de geïnteresseerde, op het internet zijn er voldoende biografieën beschikbaar. Ik onthoud van Einstein een ding als zeer relevant: die hele bekende quote van hem: 'imagination is more important than knowledge'. Want die zegt alles over de groten der aarde. Als je twee punten A en B met elkaar met elkaar moet verbinden dan lijkt een rechte lijn de meest voor de hand liggende oplossing. Maar wat als er op die rechte lijn iets in de weg zit, een berg, een rivier, of een stad? Is dan die rechte lijn nog steeds de beste oplossing? Als je de statement van Einstein volgt dan laat je je creativiteit los, je denkt out of the box en je komt met een oplossing die onconventioneel is maar wel rekening houdt met alle factoren die wenselijk zijn. Hoe meer factoren een plaats in de oplossing verdienen hoe meer creativiteit nodig is om die oplossing te vinden. Maar het maakt die oplossing des te mooier. Het is daar dat men de jongens van de mannen scheidt. Het is daar dat echt grote leiders zichzelf van hun strafste, van hun geniaalste kant laten zien. De Lode Franckes en Nick Orbaens van deze wereld spelen in deze eredivisie geen rol, ze kijken toe vanop de

zijlijn.
Sommigen die mee belangrijke beslissingen nemen hebben een fetish voor geschiedenis, het mag misschien een boutade zijn maar de geschiedenis van morgen wordt vandaag geschreven.
In een heel andere context gebruikte een hoge geestelijke eerder deze week de historisch geladen woorden 'wir haben es nicht gewusst'. Van die woorden heeft diezelfde geestelijke enkele dagen later al spijt. Ik neem aan dat u over enkele maanden of jaren ook niet hoeft te denken dat 'wir haben es nicht gewusst' want wat nu al zwart op wit staat, in diverse academische publicaties verspreid over verschillende vakgebieden, dat is dat U heel volhardend vast houdt aan een oplossing die geen oplossing is. Zou u in de geschiedenisboeken van morgen niet liever uw naam gelinkt zien aan een oplossing met een visie? En niet een die het probleem niet oplost? Bent U een jongen of een man? Denkt U enkel aan vandaag of ook aan morgen? Hoever in de toekomst rijkt uw motto 'goed bestuur' eigenlijk? Stelpt u het bloeden of geneest u de wonde? Schrijft u de patiënt een pijnstiller voor of zoekt u naar de oorzaak van het probleem? Wat denk je Kris, gaan we voor vandaag of voor de toekomst?

Ind. Ing. Tom Van Alphen